Is ‘loslaten’ een modewoord?

Loslaten betekent niet dat het me niet uitmaakt.
                        het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

Loslaten betekent niet dat ik ‘m smeer
                        het is het besef dat ik niet een ander kan beheersen.

Loslaten betekent niet ’n ander veranderen of de schuld geven, 
                        het is jezelf zo goed mogelijk maken.

Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.

Loslaten is niet even regelen, maar ondersteunend zijn.

Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
                        maar het anderen mogelijk maken om hun eigen lot te bepalen.

Loslaten is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.

Loslaten is niet anderen tegen zichzelf te beschermen, het is ’n ander 
                        toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

Loslaten is niet ontkennen maar accepteren.

Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten, maar elke dag nemen 
                        zoals die komt en er mezelf gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet kritiek leveren op anderen of hun leven voor hen
                        leiden, maar proberen te worden wat ik droom te zijn.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden
                        maar groeien en leven voor de toekomst.

Loslaten is minder vrezen en meer liefhebben.       

Eerlijk zijn, niet altijd makkelijk.

Een speciale belevenis, nog in de guldentijd…
We waren net getrouwd en woonden in de oude nieuwbouw van Wervershoof. Op een nacht lagen we in bed toen we gemompel hoorden, uit de steeg achter ons huis. Het duurde maar even, maar iemand praatte heel duidelijk in zichzelf.

De volgende morgen vond mijn man in de steeg een portemonnee met 200 gulden erin en eerlijk is eerlijk; diep in m’n hart wilde ik het geld wel houden maar mijn man bracht het direct in verband met het gemompel wat we ’s nachts hadden gehoord.

We gingen langs de achterburen met de vraag of ze iets kwijt waren. Bij de 3e buurman was het bingo: hij kon precies zijn portemonnee beschrijven en vertellen hoeveel geld erin zat.
Hij was erg blij verrast dat we zijn portemonnee hadden gevonden en de moeite namen / zo eerlijk waren om hem als eigenaar te vinden.
Ik heb maar niet gezegd wat ik eigenlijk had gewild….

Als dank kregen we een pond boterzachte paling van deze buurman.
Moraal van dit verhaal: eerlijkheid loont: buurman blij, wij blij!

Soms valt het mee, soms valt het tegen.

Soms valt het mee, soms valt het tegen.
Een extra vrije dag. En nu eindelijk even de 2 rolletjes behang plakken. Leuk, een nieuw behangetje zal weer opfrissen. Oh, ja eerst even het behangplaksel maken want dan kan dit even mooi opstijven terwijl ik de oude banen van het muurtje trek. Dit behang heeft er nooit mooi opgezeten omdat er kreukels in zitten. (Dat heb ik ander nooit hoor bij het behangen ☺).
Nou, vol frisse moed staat het plaksel te staan op het aanrecht en loop ik met trapje en benodigde spullen naar boven, even die paar banen behang eraf trekken.

Afijn, het is 4 uur later en ik sta nog met het plamuurmes behang weg te steken….! Niks ‘even’ de oude banen eraf halen maar stukje voor stukje wegsteken, wegtrekken, natmaken en weer wegsteken.
Wat een rot-klus…
Ik sta voor een keuze: ik kan super gefrustreerd verder gaan met het behang wegsteken of ik kan mezelf overgeven aan dat wat er is: een tegenvaller in mijn plannetje, meer niet.
Ik kies voor het laatste en ga kijken wanneer ik wél kan behangen.
Want dat gaat vandaag niet meer lukken.

De behangklus heb ik duidelijk even té optimistisch ingeschat…

Wil je ook met meer optimisme gaan leven?

Laat me je hierbij helpen, bel naar 06-260 222 19 of mail naar info@praktijkyouknow.nl
Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

On the move!

Binnenkort (in september) ga ik vanuit Praktijk You Know weer starten met wandelsessies in ons eigen Westfriesland.
Naast elkaar al wandelend praten over datgene wat je bezig houdt geeft een extra dementie en verdieping aan een sessie: het praten gaat makkelijker als je elkaar niet steeds aan hoeft te kijken; je kan meer in jezelf keren voor oplossingen of inzichten en omdat je letterlijk in beweging komt en de omgeving steeds verandert, komt ook je psyche en in beweging.
Door naar buiten te gaan wordt er een extra dimensie toegevoegd aan het proces van coaching. De natuur wordt een soort ‘tweede coach’ die je effectief gaat benutten. De omgeving kan passief gebruikt worden als reflectieve spiegel, om gevoelens, wensen en behoeftes te onderzoeken. De omgeving kan ook actief gebruikt worden om creativiteit, gevoelens te uiten, rituelen te doen of beslissingen te nemen. Bovendien werkt de natuur ontspannend voor lichaam en geest, hetgeen sterk bijdraagt aan het krijgen van diepere inzichten en gevoelsbelevingen.

De sessies zijn 1 op 1, heb je interesse om een keer een sessie van ongeveer 2 uur samen te lopen (met een korte rust- en drinkpauze) laat het me dan weten via info@praktijkyouknow.nl of via 06-260 222 19.

Onverwachts een team

Half uur te laat…
Waarom ik een half uur te laat op 1e Pinksterdag mijn moeder ophaalde.

Ik vertrok op tijd. Onderweg op de fiets kwam ik als 1e bij een ongeluk aan, een ongeluk wat net was gebeurd. Midden op de weg lag een motorrijder. Dat is best een vreemd gezicht als je dit onverwachts voor je ziet; nog niemand erbij terwijl de motorrijder zich niet bewoog.
En wat doe je dan onmiddellijk? Je fiets neerzetten en kijken naar de gewonde. Het eerste wat door mij heen ging was: Jeetje, had ik nu maar EHBO… Direct daarna drong het tot mij door dat we midden op de weg waren en dat de auto’s moesten stoppen! De eerste auto, het was een oude kever, die van achteren kwam, maande ik tot stilstaan; de beste man begon direct 112 te bellen en zette zijn waarschuwingslichten aan.

De gewonde op de weg bleek een vrouw te zijn van mijn leeftijd.
Ze was bij kennis en helder maar ze had pijn.
Pijn in haar rug waarop ze lag maar ook omdat ze haar rugtas nog om had en dat deed zeer! Nou weet ik niet veel van EHBO maar ik weet wel dat je een verkeersslachtoffer niet moet verplaatsen als dit niet strikt nodig is.

En toen begon een heel batterij aan hulp spontaan te lopen. Mannen regelde uit zichzelf het verkeer, een andere man hield het hoofd van de gewonde stabiel, 2 anderen steunde haar door er gewoon te zijn en de man van de auto die 112 had gebeld gaf mij zijn telefoon voor de instructies van de centrale terwijl ik haar hand steeds vast hield.
Zoveel directe hulp waarbij het leek dat iedereen wist wat hij moest doen was ontroerend om te zien. De gewonde vrouw bleef gelukkig bij kennis en aanspreekbaar en de ambulance kwam heel snel.

Weer onderweg op de fiets vroeg ik mijzelf af waarom het hele gebeuren mij zo raakte, naast de schrik, waarom het geheel zo ontroerde.
Na even nadenken wist ik het: het was de grote saamhorigheid met de mensen bij het ongeluk.
Alle betrokkenen stonden als team even stil bij datgene wat als enige op dat moment van belang was: de gewonde vrouw.
En het voelde goed om hier een onderdeel van te zijn, een onderdeel van dit team.

Herken je een gevoel van saamhorigheid met je omgeving?
Of herken je juist het gebrek hieraan?
Erover praten helpt, altijd. Bel of mail me, ik luister graag naar je.

Ruimte hebbenr/ ruimte voelen.

Soms heb je het druk. Je bent met alles tegelijk bezig en je weet dat je voor sommige dingen even geen tijd hebt.
Soms ben je minder druk en lijkt het of je nu wel de tijd hebt voor sommige dingen. Maar evengoed doe je niets.

Ik merkte dit een poosje geleden toen ik herstelde van een valpartij en een dikke griep die hierop volgde. Ik begon weer op te knappen, het eten smaakte weer en ik voelde mij weer langzaam aan beter worden. Maar ik deed naast eten, aankleden en slapen niets. Ik voelde geen ruimte om ook maar iets te ondernemen terwijl ik wel de ruimte qua tijd had. Ik verveelde me zelfs af en toe. Toch kwam ik tot niets.

Over het algemeen vinden we dit logisch na ziekte of blessures, dan mag je uitzieken om weer op krachten te komen. Dat we ook na geestelijk knauwen of mentale opdonders geen ruimte voelen is niet bij iedereen bekend. Na een spannende of drukke tijd of als er ruzie is geweest, geldproblemen of zorgen vinden we het maar gek waarom we geen tot weinig energie hebben en weinig tot niets ondernemen De geestelijke vermoeidheid kan er ook pas later uitkomen, soms maanden later.

Maar dit is zoals het werkt; lichaam en geest is nou eenmaal één.

Wanneer je merkt dat je geen energie of ruimte voelt om iets te gaan doen; ga dan eens bij jezelf na wat hiervan de oorzaak kan zijn en ga vooral niet geforceerd aan de slag.
Kijk wat er de laatste tijd heeft gespeeld en geef jezelf de ruimte om hiervan te herstellen.

Om het verschil te voelen van ruimte hebben en ruimte voelen.

Lieve mensen

Staan op een rommelmarkt als verkoper is 2x feest: je komt van je oude spullen af en je hebt een gezellige met je medeverkopers.
Als het dan ook nog lekker weer is heb je dubbel plezier.
Een klein meisje van 7 jaar ziet een duikbril met snorkel liggen bij een verkoper, ze wil deze heel graag hebben.
Samen met haar papa gaat ze vragen wat het kost: €10,-
Maar zoveel geld heeft ze niet, ze heeft nog maar €3,95 over van de €5,- die ze mee mocht nemen. Ze had al iets gekocht.
Teleurgesteld druipt ze af en loopt terug naar het kleed waar haar moeder en haar oma spullen verkopen.

Aan het begin van de middag komt plotseling de verkoper van de duikbril en snorkel naar het meisje toe: hij vraagt of ze de €3,95 nog heeft. Ze mag de duikbril + snorkel van hem kopen. Overgelukkig leegt ze haar portemonneetje in de handen van de verkoper. En haar dag kon helemaal niet meer stuk toen ze van een andere mevrouw ook nog eens roze waterschoentjes kreeg, helemaal voor niks!
Ik kon dit schouwspel van dichtbij meemaken, want dat kleine meisje is mijn kleindochter.

Mijn visie hierop: lieve mensen ontmoeten lieve mensen.

Wil je ook meer lieve mensen ontmoeten?
Laat me je hierbij helpen en stuur mij een berichtje via info@praktijkyouknow.nl of bel me op 06-260 222 19.

Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

Als het van jezelf mag, mag het (vaak) ook van een ander.

Ik ben altijd het type geweest van ‘wat moet dat moet en afspraak is afspraak’. Zo zijn we vroeger thuis ook opgevoed.
Tot ik jaren geleden tijdens een rondje lopen met een van mijn zussen begon te mopperen over het huishouden. Ik vertelde: ‘vandaag moest ik de badkamer weer eens schoonmaken, maar daar had ik toch eigenlijk zo geen zin in. Natuurlijk heb ik het wel gedaan, het moest echt’.

Mijn zus gaf me deze wijze raad: wacht de volgende keer tot je zin krijgt om schoon te maken, vraag jezelf af wat er gebeurt als je het vandaag niet doet en wie je hierbij te kort doet. Meestal kan het uitgesteld worden tot je er wel klaar voor bent. Want het kost enorm veel energie om dingen tegen je zin in te doen.’ Mijn eerste reactie was: ‘ja maar dan gebeurt het nooit, schoonmaken is nou eenmaal geen hobby van me!’
Maar de zin kwam wel binnen bij me want wat gebeurde er: door te stoppen met het gevecht in mijn hoofd (eigenlijk moet ik, maar ik wil niet!) kreeg ik ruimte. Geen schuldgevoel want ik ga het immers wel binnenkort doen, alleen niet NU.
Toen ik eenmaal de badkamer onder handen nam was ik én zo klaar én ik had er geen zwaar werk van ook al was het nog steeds niet mijn lievelingsklusje. Wat een verschil met als ik MOET van mezelf!

Som kan je dingen niet uitstellen. Als je een keer geen zin hebt om te koken en je bloedjes van kinderen zitten om 18.00 uur aan tafel en er is niets, ja dan heb je een probleem. Het zoeken naar een alternatief is dan wel nodig.

De laatste jaren pas ik dit ook steeds vaker toe op verplichtingen waarvan je denkt dat dit moet en ik er echt geen zin in heb: verplichte feestjes bijvoorbeeld. Dan stel ik mezelf de vragen: ‘wie doe ik tekort als ik niet kom’ en ‘ hoe zou ik het vinden als iemand naar mijn feestje komt alleen omdat het MOET en niet omdat hij of zij het leuk vindt?’ Dan is de keuze snel gemaakt en komt deze zin in mij op: als het van jezelf mag, mag het (vaak) ook van een ander.

Hoe vaak doe jij iets of alles tegen je zin? Herken je ook dat dit dubbel zoveel energie kost maar durft of kan je dit niet te veranderen?

Laat mij je helpen en neem contact met me op via info@praktijkyouknow.nl of bel 06-260 222 19

Vervolg op ‘onverwachts voegt altijd?’

Gisteren, 1e Pinksterdag was de muzikale wandeling in Wervershoof een mega-succes ondanks dat het noodgedwongen een half uur later werd dan 13.15 uur dat ik mijn moeder zou ophalen (zie voor het waarom mijn volgende blog).
Mijn moeder stond al start-klaar en vroeg direct of het soms met muziek te maken heeft waar we naar toe gingen. Ze had gehoord over de muzikale wandeling maar geen idee dat 2 kleinzoons hier ook zouden optreden.

Wij op de fiets naar Wervershoof, mijn oudste zus ging ook gezellig mee.
De herkenning toen ons moeder Kris en Marc zag spelen was prachtig om te zien en ze genoot zichtbaar van de muziek uit de jaren ’60 tot en met heden.
Nou was het ook een geweldig optreden! Met veel plezier en enthousiasme muziek maken komt altijd over en ja, talent is er ook, dat hoor je snel (ook al ben je als moeder bevooroordeeld natuurlijk!)

Het was een prachtige middag, het weer kon niet beter, er waren veel mensen bij ieder optreden en de sfeer zat er goed in.
Maar een regelrechte topper was natuurlijk de uitspraak van mijn moeder toen ik zei erg blij te zijn dat ze direct mee ging:

” tuurlijk ga ik mee, onverwachts voegt altijd!”

Onverwachts voegt altijd?

Mijn moeder van bijna 87 jaar is, zoals een echte West-Fries zou zeggen, ‘een quick wijffie’. Ze bestiert haar eigen huishouden, ze kookt iedere dag met veel smaak voor zichzelf, ze houdt met veel plezier de tuin bij die best wel veel werk vraagt en wandelt en fietst er nog lustig op los. En nee, niet op een elektrische fiets.
Ze voelt zich gezegend dit allemaal te kunnen doen.

Vandaag, op deze mooie Pinksterdag neem ik haar onverwachts mee naar de Muzikale Wandeling hier in Wervershoof. Om te kijken naar haar 2 kleinkinderen Kris en Marc van Young and Younger.
Straks ga ik haar bellen om te zeggen (nee, niet vragen…) dat ze om 13.15 uur klaar mag staan om opgehaald te worden zonder dat ze weet waarvoor. Een soort van overvallen dus. (Eerdere ervaringen laten weten dat mijn moeder het fijner vindt het niet van te voren te weten, dan gaat het maar malen in het hoofd, zegt ze).

Ik ga er weer achter komen of de lijfspreuk van mijn moeder nog steeds werkt: onverwachts voegt altijd!

Wordt vervolgd….

Hoe ga jij om met onverwachte dingen? Laat je je af en toe verrassen of brengt het je van je stuk?