Tijdgebrek, tip 1

Ik kom regelmatig mensen tegen die veel te doen hebben en vooral het gevoel hebben dat ze veel moeten.
Het lijkt erop alsof ze geleefd worden, geen keuzes meer hebben, nergens tijd voor hebben, veel dingen moeten en eigenlijk aan het overleven zijn in plaats van te leven.
En het maakt niet veel uit of ze nou wel of geen kinderen hebben; het gevoel van tijdgebrek is vaak erg herkenbaar.

Soms loopt alles als een gesmeerde machine en kost het minder energie maar vaker hoeft er maar één ding in het strakke schema anders te lopen en de persoon in kwestie is van de rel, wordt doodmoe of bok-chagrijnig.
Als je dan vraagt: ‘wat zou je niet meer willen’ is het antwoord steevast dat ze het niet meer zo druk willen hebben, dat ze niet meer van hot naar her hoeven te rennen en dat ze ook eens tijd voor andere dingen, lees tijd voor ZICHZELF mogen krijgen.

En hier zit het probleem én de oplossing.
Tijd krijg je, volop, iedere dag weer. Het is aan jou hoe je deze tijd invult…
Een heel sterk argument wat veel tijd kost is werk. Werken omdat je zo leuk werk hebt of omdat er simpelweg inkomen moet zijn om van te leven.
De mogelijke oplossing: ga eens na hoeveel inkomen je werkelijk nodig hebt om van rond te komen, wat je echt nodig hebt voor je vaste lasten, kleding, eten en pleziertjes. Reken het niet alleen globaal uit maar kijk echt serieus naar wat er aan euro’s inkomt en wat je uitgeeft, waar je wel wat minder in kan uitgeven of misschien wel kan opgeven.

Deze tip kreeg ik een paar jaar geleden en het heeft letterlijk mijn ogen geopend: na de balans te hebben opgemaakt werd duidelijk dat ik inderdaad minder uren kon gaan werken. Want hoe heerlijk mijn werk ook is, meer ruimte om zelf mijn leven te bepalen doet erg goed en geeft veel rust.

Moraal van dit verhaal: vraag jezelf af: LIJD je het leven dat je wilt leven of ga je je leven meer LEIDEN?

Ps: met minder inkomen leven kan ook met één salaris; ik ben al langere tijd alleen-verdiener.

Wil je aan de slag met je leven meer LEIDEN zoals jij dit wilt?
Laat me je hierbij helpen, bel 06-260 222 19 of mail naar info@praktijkyouknow.nl

Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

Herfst

Vallende blaadjes, ’s avonds vroeger donker en misschien de klok weer terug op wintertijd.
Het is herfst, je kunt er niet meer omheen.

Heb je last van de herfst-blues? Is het moeilijk om je bed uit te komen, heb je (veel) minder energie waardoor je je steeds moe voelt? Ben je prikkelbaarder dan anders en weet je niet hoe je dit kunt veranderen?

Laat me je hierbij helpen, vraag mijn gratis ebook aan en/of stuur mij een berichtje via info@praktijkyouknow.nl.

Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

Stil vallen

Zondagmorgen. Soms val je even helemaal stil. Pak je even niet je telefoon. Of een boek. Of de krant. Dan praat je even niet. Dan ben je even stil van binnen en laat je komen wat er in je opkomt. Dan komt je zieke nichtje in gedachten voorbij. En voel je verwantschap, warmte voor haar. Je zoekt niet naar oplossingen. Even aan haar denken is voldoende.

Ondanks alles is het leven even warm en goed.

Heb het goed vandaag.

Zeg wat je doet en doe wat je zegt: zwerfvuil

Een paar maanden geleden: met 2 kleinkinderen in de speeltuin, allebei op de fiets. Ineens stapt de oudste af en zegt: ‘oma, dit vind ik toch zo erg’ en pakt een stukje zwerfvuil op wat op de grond ligt. We praten even over wat zwerfvuil met de dieren doet en ik geef haar het advies om iedere dag 2 stuks zwerfvuil op te ruimen, meer niet. Als meer mensen dit zouden doen helpt het de dieren en onze omgeving enorm. Ze begrijpt dit, ze kan niet alles alleen opruimen, ze is bijna 9 jaar.

‘s Avonds loop ik de derde avond van de 4-daagse. Weer een prachtige route door mijn mooie dorp, heerlijk. Behalve… het zwerfvuil wat net buiten het dorp ligt. Mijn eigen woorden van vanmorgen kwamen weer naar boven: ‘als iedereen nou 2 stuks zwerfvuil op zou ruimen…’ ik kon er niet omheen. Het had geregend die avond en het lokte niet aan om 2 vieze en natte dingen van de grond te pakken maar ik deed het toch. En dan merk je iets op: het vuil kan je nergens kwijt! Waarom staan er geen afvalbakken of van die in-gooi-netten langs de weg? Ik heb met het zwerfvuil een half uur gelopen en uiteindelijk maar naast de oprit van een woonhuis neergelegd (sorry bewoners).

Maar ik heb woord gehouden: zeg wat je doet en doe wat je zegt. Nu nog volhouden op andere dagen…

On the move!

Binnenkort (in september) ga ik vanuit Praktijk You Know weer starten met wandelsessies in ons eigen Westfriesland.
Naast elkaar al wandelend praten over datgene wat je bezig houdt geeft een extra dementie en verdieping aan een sessie: het praten gaat makkelijker als je elkaar niet steeds aan hoeft te kijken; je kan meer in jezelf keren voor oplossingen of inzichten en omdat je letterlijk in beweging komt en de omgeving steeds verandert, komt ook je psyche en in beweging.
Door naar buiten te gaan wordt er een extra dimensie toegevoegd aan het proces van coaching. De natuur wordt een soort ‘tweede coach’ die je effectief gaat benutten. De omgeving kan passief gebruikt worden als reflectieve spiegel, om gevoelens, wensen en behoeftes te onderzoeken. De omgeving kan ook actief gebruikt worden om creativiteit, gevoelens te uiten, rituelen te doen of beslissingen te nemen. Bovendien werkt de natuur ontspannend voor lichaam en geest, hetgeen sterk bijdraagt aan het krijgen van diepere inzichten en gevoelsbelevingen.

De sessies zijn 1 op 1, heb je interesse om een keer een sessie van ongeveer 2 uur samen te lopen (met een korte rust- en drinkpauze) laat het me dan weten via info@praktijkyouknow.nl of via 06-260 222 19.

Is ‘loslaten’ een modewoord?

Loslaten betekent niet dat het me niet uitmaakt.
                        het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

Loslaten betekent niet dat ik ‘m smeer
                        het is het besef dat ik niet een ander kan beheersen.

Loslaten betekent niet ’n ander veranderen of de schuld geven, 
                        het is jezelf zo goed mogelijk maken.

Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.

Loslaten is niet even regelen, maar ondersteunend zijn.

Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
                        maar het anderen mogelijk maken om hun eigen lot te bepalen.

Loslaten is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.

Loslaten is niet anderen tegen zichzelf te beschermen, het is ’n ander 
                        toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

Loslaten is niet ontkennen maar accepteren.

Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten, maar elke dag nemen 
                        zoals die komt en er mezelf gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet kritiek leveren op anderen of hun leven voor hen
                        leiden, maar proberen te worden wat ik droom te zijn.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden
                        maar groeien en leven voor de toekomst.

Loslaten is minder vrezen en meer liefhebben.       

Eerlijk zijn, niet altijd makkelijk.

Een speciale belevenis, nog in de guldentijd…
We waren net getrouwd en woonden in de oude nieuwbouw van Wervershoof. Op een nacht lagen we in bed toen we gemompel hoorden, uit de steeg achter ons huis. Het duurde maar even, maar iemand praatte heel duidelijk in zichzelf.

De volgende morgen vond mijn man in de steeg een portemonnee met 200 gulden erin en eerlijk is eerlijk; diep in m’n hart wilde ik het geld wel houden maar mijn man bracht het direct in verband met het gemompel wat we ’s nachts hadden gehoord.

We gingen langs de achterburen met de vraag of ze iets kwijt waren. Bij de 3e buurman was het bingo: hij kon precies zijn portemonnee beschrijven en vertellen hoeveel geld erin zat.
Hij was erg blij verrast dat we zijn portemonnee hadden gevonden en de moeite namen / zo eerlijk waren om hem als eigenaar te vinden.
Ik heb maar niet gezegd wat ik eigenlijk had gewild….

Als dank kregen we een pond boterzachte paling van deze buurman.
Moraal van dit verhaal: eerlijkheid loont: buurman blij, wij blij!

Soms valt het mee, soms valt het tegen.

Soms valt het mee, soms valt het tegen.
Een extra vrije dag. En nu eindelijk even de 2 rolletjes behang plakken. Leuk, een nieuw behangetje zal weer opfrissen. Oh, ja eerst even het behangplaksel maken want dan kan dit even mooi opstijven terwijl ik de oude banen van het muurtje trek. Dit behang heeft er nooit mooi opgezeten omdat er kreukels in zitten. (Dat heb ik ander nooit hoor bij het behangen ☺).
Nou, vol frisse moed staat het plaksel te staan op het aanrecht en loop ik met trapje en benodigde spullen naar boven, even die paar banen behang eraf trekken.

Afijn, het is 4 uur later en ik sta nog met het plamuurmes behang weg te steken….! Niks ‘even’ de oude banen eraf halen maar stukje voor stukje wegsteken, wegtrekken, natmaken en weer wegsteken.
Wat een rot-klus…
Ik sta voor een keuze: ik kan super gefrustreerd verder gaan met het behang wegsteken of ik kan mezelf overgeven aan dat wat er is: een tegenvaller in mijn plannetje, meer niet.
Ik kies voor het laatste en ga kijken wanneer ik wél kan behangen.
Want dat gaat vandaag niet meer lukken.

De behangklus heb ik duidelijk even té optimistisch ingeschat…

Wil je ook met meer optimisme gaan leven?

Laat me je hierbij helpen, bel naar 06-260 222 19 of mail naar info@praktijkyouknow.nl
Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

On the move!

Binnenkort (in september) ga ik vanuit Praktijk You Know weer starten met wandelsessies in ons eigen Westfriesland.
Naast elkaar al wandelend praten over datgene wat je bezig houdt geeft een extra dementie en verdieping aan een sessie: het praten gaat makkelijker als je elkaar niet steeds aan hoeft te kijken; je kan meer in jezelf keren voor oplossingen of inzichten en omdat je letterlijk in beweging komt en de omgeving steeds verandert, komt ook je psyche en in beweging.
Door naar buiten te gaan wordt er een extra dimensie toegevoegd aan het proces van coaching. De natuur wordt een soort ‘tweede coach’ die je effectief gaat benutten. De omgeving kan passief gebruikt worden als reflectieve spiegel, om gevoelens, wensen en behoeftes te onderzoeken. De omgeving kan ook actief gebruikt worden om creativiteit, gevoelens te uiten, rituelen te doen of beslissingen te nemen. Bovendien werkt de natuur ontspannend voor lichaam en geest, hetgeen sterk bijdraagt aan het krijgen van diepere inzichten en gevoelsbelevingen.

De sessies zijn 1 op 1, heb je interesse om een keer een sessie van ongeveer 2 uur samen te lopen (met een korte rust- en drinkpauze) laat het me dan weten via info@praktijkyouknow.nl of via 06-260 222 19.

Onverwachts een team

Half uur te laat…
Waarom ik een half uur te laat op 1e Pinksterdag mijn moeder ophaalde.

Ik vertrok op tijd. Onderweg op de fiets kwam ik als 1e bij een ongeluk aan, een ongeluk wat net was gebeurd. Midden op de weg lag een motorrijder. Dat is best een vreemd gezicht als je dit onverwachts voor je ziet; nog niemand erbij terwijl de motorrijder zich niet bewoog.
En wat doe je dan onmiddellijk? Je fiets neerzetten en kijken naar de gewonde. Het eerste wat door mij heen ging was: Jeetje, had ik nu maar EHBO… Direct daarna drong het tot mij door dat we midden op de weg waren en dat de auto’s moesten stoppen! De eerste auto, het was een oude kever, die van achteren kwam, maande ik tot stilstaan; de beste man begon direct 112 te bellen en zette zijn waarschuwingslichten aan.

De gewonde op de weg bleek een vrouw te zijn van mijn leeftijd.
Ze was bij kennis en helder maar ze had pijn.
Pijn in haar rug waarop ze lag maar ook omdat ze haar rugtas nog om had en dat deed zeer! Nou weet ik niet veel van EHBO maar ik weet wel dat je een verkeersslachtoffer niet moet verplaatsen als dit niet strikt nodig is.

En toen begon een heel batterij aan hulp spontaan te lopen. Mannen regelde uit zichzelf het verkeer, een andere man hield het hoofd van de gewonde stabiel, 2 anderen steunde haar door er gewoon te zijn en de man van de auto die 112 had gebeld gaf mij zijn telefoon voor de instructies van de centrale terwijl ik haar hand steeds vast hield.
Zoveel directe hulp waarbij het leek dat iedereen wist wat hij moest doen was ontroerend om te zien. De gewonde vrouw bleef gelukkig bij kennis en aanspreekbaar en de ambulance kwam heel snel.

Weer onderweg op de fiets vroeg ik mijzelf af waarom het hele gebeuren mij zo raakte, naast de schrik, waarom het geheel zo ontroerde.
Na even nadenken wist ik het: het was de grote saamhorigheid met de mensen bij het ongeluk.
Alle betrokkenen stonden als team even stil bij datgene wat als enige op dat moment van belang was: de gewonde vrouw.
En het voelde goed om hier een onderdeel van te zijn, een onderdeel van dit team.

Herken je een gevoel van saamhorigheid met je omgeving?
Of herken je juist het gebrek hieraan?
Erover praten helpt, altijd. Bel of mail me, ik luister graag naar je.