Als het van jezelf mag, mag het (vaak) ook van een ander.

Ik ben altijd het type geweest van ‘wat moet dat moet en afspraak is afspraak’. Zo zijn we vroeger thuis ook opgevoed.
Tot ik jaren geleden tijdens een rondje lopen met een van mijn zussen begon te mopperen over het huishouden. Ik vertelde: ‘vandaag moest ik de badkamer weer eens schoonmaken, maar daar had ik toch eigenlijk zo geen zin in. Natuurlijk heb ik het wel gedaan, het moest echt’.

Mijn zus gaf me deze wijze raad: wacht de volgende keer tot je zin krijgt om schoon te maken, vraag jezelf af wat er gebeurt als je het vandaag niet doet en wie je hierbij te kort doet. Meestal kan het uitgesteld worden tot je er wel klaar voor bent. Want het kost enorm veel energie om dingen tegen je zin in te doen.’ Mijn eerste reactie was: ‘ja maar dan gebeurt het nooit, schoonmaken is nou eenmaal geen hobby van me!’
Maar de zin kwam wel binnen bij me want wat gebeurde er: door te stoppen met het gevecht in mijn hoofd (eigenlijk moet ik, maar ik wil niet!) kreeg ik ruimte. Geen schuldgevoel want ik ga het immers wel binnenkort doen, alleen niet NU.
Toen ik eenmaal de badkamer onder handen nam was ik én zo klaar én ik had er geen zwaar werk van ook al was het nog steeds niet mijn lievelingsklusje. Wat een verschil met als ik MOET van mezelf!

Som kan je dingen niet uitstellen. Als je een keer geen zin hebt om te koken en je bloedjes van kinderen zitten om 18.00 uur aan tafel en er is niets, ja dan heb je een probleem. Het zoeken naar een alternatief is dan wel nodig.

De laatste jaren pas ik dit ook steeds vaker toe op verplichtingen waarvan je denkt dat dit moet en ik er echt geen zin in heb: verplichte feestjes bijvoorbeeld. Dan stel ik mezelf de vragen: ‘wie doe ik tekort als ik niet kom’ en ‘ hoe zou ik het vinden als iemand naar mijn feestje komt alleen omdat het MOET en niet omdat hij of zij het leuk vindt?’ Dan is de keuze snel gemaakt en komt deze zin in mij op: als het van jezelf mag, mag het (vaak) ook van een ander.

Hoe vaak doe jij iets of alles tegen je zin? Herken je ook dat dit dubbel zoveel energie kost maar durft of kan je dit niet te veranderen?

Laat mij je helpen en neem contact met me op via info@praktijkyouknow.nl of bel 06-260 222 19

Vervolg op ‘onverwachts voegt altijd?’

Gisteren, 1e Pinksterdag was de muzikale wandeling in Wervershoof een mega-succes ondanks dat het noodgedwongen een half uur later werd dan 13.15 uur dat ik mijn moeder zou ophalen (zie voor het waarom mijn volgende blog).
Mijn moeder stond al start-klaar en vroeg direct of het soms met muziek te maken heeft waar we naar toe gingen. Ze had gehoord over de muzikale wandeling maar geen idee dat 2 kleinzoons hier ook zouden optreden.

Wij op de fiets naar Wervershoof, mijn oudste zus ging ook gezellig mee.
De herkenning toen ons moeder Kris en Marc zag spelen was prachtig om te zien en ze genoot zichtbaar van de muziek uit de jaren ’60 tot en met heden.
Nou was het ook een geweldig optreden! Met veel plezier en enthousiasme muziek maken komt altijd over en ja, talent is er ook, dat hoor je snel (ook al ben je als moeder bevooroordeeld natuurlijk!)

Het was een prachtige middag, het weer kon niet beter, er waren veel mensen bij ieder optreden en de sfeer zat er goed in.
Maar een regelrechte topper was natuurlijk de uitspraak van mijn moeder toen ik zei erg blij te zijn dat ze direct mee ging:

” tuurlijk ga ik mee, onverwachts voegt altijd!”

Onverwachts voegt altijd?

Mijn moeder van bijna 87 jaar is, zoals een echte West-Fries zou zeggen, ‘een quick wijffie’. Ze bestiert haar eigen huishouden, ze kookt iedere dag met veel smaak voor zichzelf, ze houdt met veel plezier de tuin bij die best wel veel werk vraagt en wandelt en fietst er nog lustig op los. En nee, niet op een elektrische fiets.
Ze voelt zich gezegend dit allemaal te kunnen doen.

Vandaag, op deze mooie Pinksterdag neem ik haar onverwachts mee naar de Muzikale Wandeling hier in Wervershoof. Om te kijken naar haar 2 kleinkinderen Kris en Marc van Young and Younger.
Straks ga ik haar bellen om te zeggen (nee, niet vragen…) dat ze om 13.15 uur klaar mag staan om opgehaald te worden zonder dat ze weet waarvoor. Een soort van overvallen dus. (Eerdere ervaringen laten weten dat mijn moeder het fijner vindt het niet van te voren te weten, dan gaat het maar malen in het hoofd, zegt ze).

Ik ga er weer achter komen of de lijfspreuk van mijn moeder nog steeds werkt: onverwachts voegt altijd!

Wordt vervolgd….

Hoe ga jij om met onverwachte dingen? Laat je je af en toe verrassen of brengt het je van je stuk?

Uitgerookt

Het is alweer een aantal jaren geleden. Ik was 15 jaar, net van school en als opvolger van mijn zus de hele week bij lieve mensen in het huishouden aan het werk, gewoon in één gezin. Dat kon nog in die tijd, er was nog geen tijdschrijven, inroosteren of uitklokken bij dit werk.
Het was heel gewoon dat ik iedere zaterdag mijn weekloon kreeg + 1 pakje shag. Want ik hoorde nu bij de volwassenen (15jaar !) en mocht dus roken.

Dat waren nog eens tijden…..
Geen moeilijk gedoe over hoe slecht roken was of wat de consequenties konden zijn, nee, eigenlijk alleen moeilijk gedoe als je NIET rookte. Als je niet rookte hoorde je er niet echt bij, telde je niet echt mee en als je last van de rook had was je een aansteller.
Zo simpel was dat toen.
Arme niet-rokers op verjaardagen of feesten!

In deze tijd is het anders en lijken de zaken wel omgekeerd; om te roken moet je naar buiten maar niet overal mag dit; moet je naar een speciaal rokershok maar ook dit mag binnenkort niet meer in cafés; mag je niet meer roken in de buurt van een ziekenhuis en wordt je als roker scheef aangekeken als je wilt roken onder werktijd.

Begrijp me goed, ik ben geen voorstander van het roken, ik ben 37 jaar geleden gestopt en heb hier nooit spijt van gehad.
Ik vind het wel een beetje sneu voor de mensen die nog steeds erg van het roken kunnen genieten; ze worden nu door alle maatregelen aan alle kanten uitgerookt…..

Opvegen

Twee kleinkinderen, allebei ruim 2 jaar.
De een is open en gevoelig, de ander kijkt eerst de kat uit de boom en is gevoelig.
Bij allebei werkt het principe: als er genoeg vertrouwen is in de volwassenen om hun heen, pas dan is het goed.
Dan laten ze zich rustig naar bed brengen ook al zien ze oma niet iedere week.
En dat is genieten.

De mannetjes zijn allebei verschillend maar hebben deze uitwerking op deze oma:

Wil je ook de mensen om je heen (weer) gaan vertrouwen…..

Laat me je hierbij helpen, klik op http://praktijkyouknow.nl/contactformulier
en stuur mij een berichtje. Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

De kunst van het ‘nu even niet’.

Ieder jaar overvalt het me weer een beetje: As-woensdag, de woensdag na Carnaval en het begin van de vastentijd. Veertig dagen waarin ik mezelf uitdaag geen chocolade te eten. Ik ben een echte chocoholic en sinds een paar jaar eet ik in deze 40 dagen even geen chocola om te kijken hoe dit is als ik mezelf iets ontzeg. Wat dit met mij doet en of ik sterk genoeg ben om de bruine-, witte- gevulde- of met nootjes heerlijkheden een poosje kan weerstaan.

Nou, dit is best heftig, de verleidingen liggen overal op de loer.
Uiteraard in de winkel, in reclamefolders maar ook op kantoor waar een grote glazen pot staat met paaseitjes en ik ben de hele dag alleen met die pot… Of thuis zitten en ineens alleen maar chocoladehagel op je brood willen… Of uit eten gaan met als toetje koffie/thee met overheerlijke bonbons….

Geloof me, verschillende keren stond ik op het punt om toe te geven, heb dit niet gedaan en mijzelf hiervoor een dikke schouderklop gegeven!
Tot gisteren, Paaszaterdag. Dan houdt mijn zelfgekozen niet-mogen op en geniet ik weer volop van chocola. Niet overdreven veel maar wel met groot plezier. Want het is echt zo: je geniet dubbel na een poosje van onthouding!

De aanhouder wint

De overeenkomst tussen kittens en peuters: hun doorzettingsvermogen.

Dagelijks doe ik een rug-oefening en lig ik languit op een matje op de grond. Kussentje onder het hoofd, kleedje over de benen en heerlijk voor 10 minuten even ontspannen.
Natuurlijk is dit een uitnodiging voor kitten Oortje, niet om rustig bij mij te komen liggen, nee, hij wil aandacht.

Hij loopt letterlijk een paar keer over mij heen, gaat eens snuffelen aan mijn gezicht en oor (kippenvel!), bijt voorzichtig eens in mijn vingers en als alles geen resultaat geeft gaat hij maar rechtop bovenop mijn maag zitten. Demonstratief.

En ja, er komt reactie van mijn kant; ik kan mijn lachen niet meer houden na zoveel pogingen om aandacht en geef me gewonnen.

Genieten

‘Mam, vind je het leuk om te helpen met het partijtje van je kleindochter?’
Ik vraag direct: ‘wil ze dit dan wel?” Antwoord: ‘ja, ze staat hier naast me te juichen bij het idee!”
En dan sta je dan als oma met verwondering te kijken naar de jarige job en 7 andere kleine meisjes en naar m’n jongere kleindochter en kleinzoon die allemaal in opperste concentratie hun plakje cake of koek aan het versieren zijn.
Ze namen hier alle tijd voor, niks snel, snel.
Eerder veel, veel…. Welke kleur zal ik nemen? Wat zal ik hier doen?
Mag ik de hageltjes/slagroom/korreltjes/snoepkraaltjes/vlokken na jou?

Toen was het tijd om de kunstwerken op te eten; de ene werd een beetje misselijk van teveel slagroom, de andere kwam erachter dat de ogen toch wel een beetje groter waren dan de maag maar wat bleef was het genieten: er werd weer uitgebreid de tijd genomen met datgene waar ze mee bezig waren: het opeten van hun creatie.

Hier kunnen wij als volwassenen nog wat van leren: de tijd nemen om ergens van te genieten…

Herken je jezelf in het niet kunnen genieten van de gewone dingen en verlang je hier weer naar?

Laat me je hierbij helpen, klik op http://praktijkyouknow.nl/contactformulier
en stuur mij een berichtje. Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

Gedogen

Een jong katje erbij in huis. Wat doet dat met ze?

Kitten Oortje: enthousiast, onbevangen, steeds weer contact willen maken, vastberaden, volhoudend, voorzichtig, geduldig, heldhaftig, speels, blij, joviaal, opgewonden, vrolijk.

Poes Trees: beetje in de war, mopperig, uit d’r doen, zoekende, op d’r hoede, geïrriteerd, ongemakkelijk, chagrijnig, geërgerd, intimiderend, narrig, nijdig en ongemakkelijk.

Snap dat Trees af en toe tureluurs wordt van die spring-in-het-veld.
Toch liggen ze nu dagelijks op minder dan een meter afstand van elkaar te slapen op de vensterbank. Ze gedoogd hem en went langzaam aan Oortje.

Het komt wel goed schatje.

Thuis-managers

Thuis-managers.
Mijn vader zei altijd: ‘ De man is het hoofd van het gezin maar de vrouw is het nekje waar alles op draait’.
En dat was ook zo. Toen. In de jaren ’50 en ’60, toen we opgroeiden in een gezin met 6 kinderen.
Want moeders waren toen over het algemeen thuis en zorgden voor het gezin en het huishouden. Vaders brachten, over het algemeen, het geld binnen en waren 40, 50 of soms meer uren per week aan het werk.
Voor het eigen bedrijf of bij de baas.
Zo was het ook in de jaren ’80 en begin ’90 toen mijn 3 kinderen klein waren.

Anno 2017 is dit anders, kwam ik een paar weken geleden achter.
Toen viel me ineen op dat mijn zoon en dochter heel veel rondom de kinderen met hun partners overleggen. ‘ Wat zullen we doen: moet de kleine nu slapen of straks, wat vind jij?’ Of: ‘wat denk je, is het handig als onze oudste zelf naar oma rijdt op haar fiets? Zou ze dit al kunnen?’

Het viel mij op omdat ik vroeger – over het algemeen – alleen de beslissingen nam rondom de kinderen, a)omdat er overdag niemand was om mee te overleggen en b)omdat ik als moeder dacht het beter te weten voor mijn kinderen, gewoon omdat ik hun moeder was…
Van dit laatste idee ben ik inmiddels aardig terug gekomen…☺

En ik ben nog ergens achter gekomen: doordat moeders nu ook meer buitenshuis werken is het tegenwoordig niet alleen een kwestie van je kinderen samen opvoeden maar ook van je gezin samen managen!

Moeite met het managen van je gezin? Kom je zelf in de knoop te zitten? Laat me je hierbij helpen, klik op http://praktijkyouknow.nl/contactformulier
en stuur mij een berichtje. Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.